Muziek is er eigenlijk altijd geweest in mijn leven. Met twee muzikale ouders kon dat bijna niet anders. Mijn moeder speelde viool en later altviool, en die warmere klank vond ik al veel mooier. Maar toen ik bij een leerling van mijn vader voor het eerst een cello hoorde, wist ik het meteen: dát was mijn instrument. En dat is het altijd gebleven.

Wat mij steeds weer raakt, is wat muziek met mensen kan doen. Ooit speelde ik tijdens een kerstdiner in een kleuterklas samen met een leerling een paar kerstliederen. Een kleuter verzuchtte: ‘Hierbij gaan mijn ogen dicht en kan ik alleen maar luisteren.’ Dat zijn de momenten waarop je beseft waarom je muziek maakt.

Bij Strings United hoop ik iets van diezelfde magie over te brengen. Zonder dirigent luisteren we naar elkaar, ademen we samen en ontstaat de muziek echt tussen ons. Het mooiste is als het publiek zich daar helemaal in opgenomen voelt.

En mijn muzikale nieuwsgierigheid is nog lang niet uitgeput. Sinds een tijdje ontdek ik de viola da gamba. Mijn volgende droom? Samen muziek maken met andere gambisten.