Van een erfenis kocht ik ooit een grote viool. Mijn cello dus! Ik begon als vierjarige op een ieniemienie viooltje, en kreeg les van mijn moeder die viooldocente was. Maar die meeslepende, romantische cellosolo’s in symfonieën trokken mijn aandacht. Een paar jaar speelde ik beide instrumenten, totdat ik in coronatijd definitief voor de cello koos. We passen gewoon beter bij elkaar. Die volle klank geeft me meer durf en ik heb het gevoel dat ik op de cello veel meer van mezelf kwijt kan.

Muziek maken is voor mij bijna een vorm van meditatie. Ik houd van concentratie, voorbereiding en samen ergens helemaal in opgaan. Geklets tijdens repetities of mensen die bij voorbaat denken dat ze iets niet kunnen, vind ik lastig. Al betrap ik mezelf ook weleens op geklets!

In het orkest ben ik iemand op wie je kunt bouwen. Mijn bladmuziek zit aan elkaar geplakt, ik ben voorbereid, op tijd en geconcentreerd. Juist achterin een sectie vind ik dat belangrijk. Ook daar moet je de energie en aandacht vasthouden om echt samen muziek te blijven maken.

En wat je misschien niet achter mijn nogal klassieke verschijning zou zoeken? IJSLAND! Kijk maar eens naar de stickers op mijn koffer.